İki Düşman: "Şeytan ve Nefs"

[Gunahkar_Dil]

İnsan aldanır, onu ya şeytan yoldan çıkarır, ya da nefsi…
Bu iki amil bir ömür boyu insandan elini çekmez, günah işlemeye devam eder. Bu, kaçınılmazdır. Ona göre de dünyada günahsız insan yoktur. Az da olsa, çok da olsa, herkesin günahı vardır. İşlediğimiz her bir günah kalbimize kara bir leke bırakır. Her günah işlediğimizde tevbe ederek bu lekeleri kalbimizden sileriz. Tevbe günahlardan temizlenmek için yegane fırsattır. Bu fırsattan vaktinde faydalanmakla bedenimizi ve ruhumuzu kirden, pastan, lekeden temizleyebiliriz. Tevbe, günahtan sevaba geçen açık yoldur. Bazıları böyle düşünüyor ki, küçük günahların insana zararı yoktur. Bu, yanlış bir düşüncedir. Her bir günah içinde büyük günaha gidecek bir yol vardır. Başka bir ifade ile demek gerekirse küçük günahlar, insanları büyük günahlara alıştırır. Ona göre de günahın küçüğüne, büyüğüne bakmadan hepsinden uzak durmaya azami gayret sarfetmeliyiz.
Tevbe etmek, samimi kalpten pişman olmak demektir. Bağışlanmak için dua etmek lazımdır. Allahu Teala, bol bol dua eden, tez-tez tevbe eden kullarını çok sever. Bizi Allah’ın sevgisinden mahrum etmek için şeytan sağımızdan, solumuzdan bize hücum eder, her fırsatta bizi yanlış yola sokmaya çalışır. Teessüf ederiz ki, pek çok zaman da buna muvaffak olur. Bizim böyle sehiv ve hatalarımıza karşı yegane sığınacağımız kapı Allah’ın merhametidir ki, buna giden tek yol da tevbedir.

Bu meselede şeytanın en büyük silah arkadaşı, nefsimizdir; içimizde gezdirdiğimiz, bir an bile bizi tek bırakmayan, her zaman bizi yanlış yollara sürükleyen o biricik nefsimiz….
Gelin birlikte bir fikir seyahatine çıkalım. Neden insanlar birbirlerine yardım etmekten çekiniyorlar? Neden insanlar en adi durumlarda bile nefislerine mağlup oluyorlar? Neden bizler nefsimize galip gelemiyoruz? Cemiyetteki tabakalaşma had safhadadır. Kimileri var villalarda yaşar, kimileri de başını sokacak dam bulamaz. Kimileri var ki günde bir otomobil değiştirir, kimileri var ki bir çift ayakkabı bulmakta zorlanır. Meğer varlıklı kimseler bu acınacak halleri görmüyorlar. Meğer onlar kendi varlıklarından az bir miktarını da fakirlerin ihtiyaçlarına sarfetmekle, kendi malları azalacakmış? Asla! Fakire yardım etmek, mal ve mülkü bilakis bereketlendirir. Bunun için sadece olarak, bu işi yapmak istemek yeterlidir. Varlıklının derk etmesi lazımdır ki, onun malında fakirin de hakkı var.

Gözlerini dünya malına dikenler bu dünyanın fani olduğunu unutuyorlar. Onlar düşünmüyorlar ki, bir gün ölecekler, ümit bağladıkları o varlıkları onlara bir fayda sağlamayacak.

ALINTIDIR..